NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Dziś znów jest z nami aktorka Mei Nagano.
- Meichan! - Dzięki za zaproszenie.
Jesteś słodka.
Co myślisz po ostatnim odcinku?
Chcę dowiedzieć się więcej o naszym nowym Szefie.
Co byście zrobili, gdybyście jutro go spotkali?
- Wyśmiałbym go. - „Meichan...
która część mojej twarzy jest sina?”
Odparłabyś: „Tutaj!”.
Powinien mieć specjalny motyw muzyczny.
I zbliżenie na baki.
- Proszę, nie! - Lepiej nie.
- Zgadzam się. - Nikt tego nie chce.
Wybaczcie tę propozycję.
- To nie taki program. - Nie tego chcemy.
Nie pokazujemy idealnie ogolonych twarzy?
Nie.
Za długo już o tym gadamy.
To było nagłe.
Vivi wspomniała ostatnio, gdy siedziała z dziewczynami,
- że wciąż czuje coś do Ryo. - To zagadkowe.
Myślę, że kiedyś się z nim spotkam.
Tak czuję.
Czy to oznacza, że wciąż
komunikują się i spotykają ze sobą?
Może powinniśmy zwrócić na to uwagę.
Ciekawe. Co za świetna teoria.
- Na pewno się spotykają. - Też tak myślę.
Oby lepiej wyznaczał granice, jeśli to prawda.
Myślicie, że zespół narzekał na jego występ?
Nie sądzę. Próbuje zachować swój wizerunek.
Jego fankami są kobiety.
Nie chce ich zrazić swoim randkowaniem,
więc „odstawił Kenny’ego”.
- Możliwe. - Prawda?
Zaakceptował namiętny pocałunek na oczach kamer.
Naprawdę mamy uwierzyć, że zerwą kontakt,
kiedy nie będą już kręceni?
- Nie mają powodu. - Racja.
Podsumowując, pewnie są razem, ale nikomu o tym nie mówią.
To tyle w tym temacie?
Prześlę nasze ostateczne wnioski
na profilu społecznościowym.
- Zdasz raport? - Tak.
- Świetnie. - Dzieje się coś dziwnego.
- Racja. - Zawrę to w notatkach.
- Super. - Dzięki.
A teraz...
- Hana. - Tak.
- Jest i ona! - Ta dwójka
- świetnie bawiła się na trampolinach. - A mimo to...
Kai nie pociąga Hany.
Być może zacznie podrywać Szefa.
- Mam własną firmę. - Rany.
Oferujemy pośrednictwo rezygnacyjne, oficjalnie mówiąc.
W tym tygodniu poznamy go lepiej.
Nosi maskę, ale ona wkrótce wylinieje.
„Wylinieje”? Co to za słowo?
Będzie ciekawie, gdy wylinieje.
Wciąż ma zarumienione policzki.
- Raczej nie jest zły. - Zdecydowanie nie.
- Tak. - Nie będzie robił kłopotów.
Mediuje przy rzucaniu pracy.
I dzięki Bogu Emika i Tupas dziś odchodzą.
„Dzięki Bogu”?
Tak, bo kiedy odejdą,
poznamy dwóch nowych uczestników. Będzie się działo.
- Racja. - Masowa migracja.
Tego chciała Mei.
- Racja. - Zobaczyć nowych ludzi.
- Chcesz tego, prawda? - Jasne.
- Jak najszybciej? - Tak. Oglądajmy.
Narzekasz na moje gadanie?
- Masz się przymknąć. - To ostre.
- Jest świetny, nie? - Pan Bez Glutenu.
Tak, pan Bez Glutenu.
Pan Sushi w Shibuyi.
- Naleśniki były z mąki ryżowej? - Chyba tak.
Zrobili kilka bez glutenu.
Tak się ucieszył, że napchał ich sobie do polików.
Dlatego były wypchane?
Tak, chciał je dokończyć później w swoim pokoju.
- Kto tak robi? - Ma tam wory.
34. TYDZIEŃ
- Smacznego. - Smacznego.
PIWO
Wygląda pycha.
GODZINA 23.30
Nie sądziłam, że tak gotujesz, panie Toshiyuki.
A jednak.
- Pyszne. - Idealne.
- Super.
Cześć!
- Jestem. - Cześć.
- Co jecie?
Cześć.
- Jesteśmy. - Głodni?
- Bardzo. - Strasznie.
Serio?
Nagrywałam nasz ostatni powrót do domu.
- Wciąż się szczerzyłam. - Jemy danie z kociołka.
Czyń honory, Tupas.
Cieszę się, że się poznaliśmy.
Utrzymajmy kontakt nawet po programie.
- Tak. - Spotykajmy się.
To nie pożegnanie.
Spotkamy się.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Fajnie, że was poznam.
- Wzajemnie. - Wzajemnie.
Wyprowadzacie się jutro o 8.00?
- Chyba tak. - O 8.00?
- Tak, rano mam pracę. - Jasne.
Zadomowiłeś się, Szefie?
- Tak. - Jak szybko.
- Chcesz chodzić na randki? - Tak.
Pewnie cieszysz się na nowych.
Tak, bardzo.
Nie mów tak. Wciąż tu jesteśmy.
Racja.
Może dzisiaj coś między nami zaiskrzy.
To możliwe.
Jest naprawdę ładna.
Słyszysz?
Nie waż się.
Mam 170 cm, ale w obcasach wyglądam bardzo szczupło.
Serio?
- To idealny wzrost. - Tak?
Skoczymy do pokoju zabaw?
To dobry początek, prawda?
- Nie waż się. - „Nie waż się”.
- Mówi serio.
- Uprzejmie, ale poważnie. - Tak.
„Nie waż się”.
GODZINA 7.30
- Dzień dobry. - Dobry.
- Dzień dobry.
Dzień dobry.
Dobry.
Dasz radę?
Było groźnie.
Bałam się, że zginę.
- To wszystko? - Tak.
Skąd to wzięłaś?
Z kieszeni.
Dzięki.
Czemu się podpisałeś, Tupas?
To bez sensu.
Też mnie to dziwiło.
- „Też odchodzę”. - Wahałam się,
ale w końcu im więcej, tym lepiej.
Nigdy nie zapomnę tych czterech miesięcy.
Dzięki za ten miesiąc.
Dzięki.
Opiekuj się Emiką.
- Jasne. - Dobrze.
Jeśli ją skrzywdzisz,
to przyjadę i cię zniszczę.
DZIĘKI – EMIKA
Idziemy?
TO NIE POŻEGNANIE – TUPAS
- Trzymajcie się. - Dzięki.
- Dzięki.
Zawsze mnie wysłuchałaś.
Nie podoba mi się to.
Umówmy się jutro na obiad.
Powodzenia.
- Dzięki. - Dzięki.
Niefajnie.
- Dzięki. - Powodzenia. Na razie.
- Zgadamy się. - W razie czego dzwoń.
Smutno mi.
- Dzięki. - Dzwoń.
Zgadamy się.
Trzymajcie się.
Dzięki.
Na razie.
- Dzięki. - Pa.
Powodzenia.
I zostało czworo...
- Hana, pamiętasz o owocach morza? - Jasne.
Kiedy masz czas?
Myślałam, że to żarty.
- Żarty? - Ani trochę.
Myślałam, że sobie to wymyśliłam.
Wolisz teraz czy za tydzień?
W tym tygodniu mogę tylko dzisiaj.
Akurat mam wolne...
- Tak? - Więc mogę.
Co za szczęście.
- Ale nie jestem na to gotowa. - Jasne.
Chodźmy dzisiaj.
Jeśli ci to odpowiada.
- Tak, przygotuję się. - Super.
Zarezerwuję jakąś knajpkę.
Super.
Cieszę się.
Później mam pracę, więc lepiej się zdrzemnę.
- Nie mogłam spać. - Nie masz sesji?
Mam.
Przygotuję się...
- Też idziesz na drzemkę? - Nie, wychodzę.
Kompost wrzucać tutaj?
Tak.
- Dzięki. - Pewnie.
Nie jesz sera?
Unikam kazeiny.
Tak to się chyba nazywa.
To białko mleka. Słyszałaś o niej?
Podobno
jest ciężkostrawna.
- Jasne. - Tak.
- Dlatego pijesz mleko sojowe? - Tak.
Boli mnie po nim brzuch.
- Nie piję go za wiele. - Naprawdę?
Unikam go.
- Nadyma mnie. - Niemożliwe.
Tak.
Nie mieliśmy okazji pogadać.
- Racja. - Umówmy się na obiad.
- Obiad? - Tak.
Pewnie.
Dobrze.
Nie przywykłam do takich propozycji.
- Umówimy się? - Pewnie.
Może w poniedziałek?
- Ten? - Tak.
- Super. - Dobra.
- Szybko poszło. - Czemu nie?
Po południu lub wieczorem?
- Jasne. - O której?
Lepiej nie za późno,
bo muszę wstać do pracy.
- Jadę ekspresem. - To o której?
Chciałabym wrócić do 23.00.
Żaden problem.
- Jeśli wrócę do 23.00... - To o 18.00?
Byłoby super.
Co byś zjadła?
- Lubię owoce morza. - Jasne.
- Jeśli ci pasują. - Jasne.
- Dzięki. - Znajdę coś.
Dzięki.
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT OSOBISTY, LAT 22
MODELKA, LAT 24
WŁAŚCICIEL FIRMY, LAT 30
YUTENJI, TOKIO
GODZINA 20.00
Jak ci minął dzień?
- Wystarczyłeś mnie. - Wybacz.
To kawałek. Weźmy taksówkę.
- Chodź. - Strasznie.
- Myślałam, że przyjdziesz stamtąd. - Wybacz.
- Dobrze cię widzieć. - Jedźmy taxi.
Dobrze.
Witam! Dziękuję.
- Gotowi? - Tak, jedziemy.
- Zimno dziś, co? - Bardzo.
- Wybacz za wcześniej. - Nie szkodzi.
CITRUS
- Dzięki za zaproszenie. - Pewnie.
- Za spotkanie. - Tak.
- Pyszne. - Świetna herbata.
- Lubię żyć bez alkoholu. - Tak.
Do której pracowałaś?
Mieliśmy zdjęcia do 18.00.
Miałam strasznie ciężki makijaż.
Kręciliście teledysk?
- Tak. - Pamiętam.
Tak wyglądałam.
- Rany. - Nie przyszłabym tak.
Pasuje ci.
- Dzięki. - Wyglądasz świetnie.
Musiałam go zmyć. Wybacz, jeśli wyglądam niedbale.
Nie masz makijażu?
Tylko barwione kontakty i brwi.
A wyglądasz pięknie.
- Jedzmy. - Dobrze.
- Pyszne. - Tak.
Pyszne. Uwielbiam gryczaną sobę.
- Jest bez glutenu. - Tak.
Jakie było dla ciebie
najtrudniejsze doświadczenie w życiu?
Najtrudniejsze?
Kiedy pracowałem w pierwszej firmie.
Trafiłem do niej po studiach
i było mi tam naprawdę ciężko.
Dlaczego?
Nie dogadywałem się z szefem.
Jasne...
Bez przerwy krzyczał.
To straszne.
Ale dzięki temu wpadłem na pomysł swojej firmy.
Skończyło się dobrze.
Szanuję, gdy ktoś wybiera i opanowuje jedną umiejętność.
To dobre, ale to nie jest też jedyny sposób.
- Jasne. - Tego nauczyła mnie ta praca.
Można powiedzieć, że moja firma
daje ucieczkę ze statusu quo oczekiwań odnośnie kariery.
- Pozwalamy ludziom odejść. - Jasne.
Jesteś dobrym człowiekiem.
- Tak myślę. - Cóż...
- Altruistą. - Wiem tylko,
że nie chcę, by inni przeżyli to, co ja.
- Poproszę rachunek. - Dobrze.
- Świetnie. - Dziękuję.
- Nie trzeba. - Ile wyszło?
- Naprawdę. - Wystarczy?
- Mam 30 lat. - Ale...
To dla mnie nic takiego.
- Dzięki. - Pewnie.
- Dzięki za posiłek. - Jasne.
Do usług.
- Było pyszne. - Miło było cię zabrać.
SHIBUYA, TOKIO
- Zaczynamy? - Tak.
Zaczniemy spotkanie od tego.
- Od tego? - Tak.
WŁAŚCICIEL FIRMY, LAT 30
Jest grudzień.
2012: KOŃCZY STUDIA, PRACA
Firmy wypłacają zimową premię.
2016: CYBERBUZZ 2018: FIRMA
WOLNY OD MIESIĄCA
Wiele osób planuje odejść
po otrzymaniu tej premii.
Możemy spodziewać się większej ilości klientów.
Możemy to przewidzieć, więc bądźmy świadomi
i odpowiadajmy im na czas.
Pamiętajmy o tym.
SAKURASHINMACHI, TOKIO
- Halo? - Co tam?
- Mam wieści. - O czym?
Znasz Terrace House?
To mój ulubiony program.
Zamieszkam tam.
Naprawdę?
- Żartujesz sobie. - Nie.
Nie mam doświadczenia w miłości, bo chodziłem do szkół męskich.
Wiem.
Myślisz, że powinienem być bardziej aktywny?
Dam ci jedną radę, jako twój starszy brat.
Wykorzystuj okazje.
- Będę zapraszał wszystkich na randki. - Dokładnie.
I nie przestawaj,
- póki się nie uda. - Jasne.
Najwyższy czas.
- Właśnie, działaj. - Biorę się za to.
SANGUBASHI, TOKIO
- Słodki kociak. - Strasznie, nie?
Od kiedy się nim opiekować?
- Od jutra. - Jutra?
- Kiedy się wprowadzisz? - Jutro.
A praca?
Będę pracować normalnie.
- Tak? - Będę dojeżdżać.
Jasne.
- Będzie super. - I lubię obie prace.
Obym poznała tam
jakąś uroczą osobę.
- Oby się udało. - Jaki jest twój typ?
Ktoś, kto podąża za swoją pasją.
Ktoś szczodry.
Mówisz to od dawna.
- Od początku. - Musi taki być.
- Koniecznie. - Jasne.
- Ktoś starszy? - Tak myślisz?
- Może być. - Też tak myślę.
Obym kogoś poznała.
Włożę w to całą energię.
- Super! - Nowi domownicy!
- W końcu są. - Super!
- Chłopak wydawał się przystojny. - Racja.
- Pewnie jest popularny. - Tak.
Wprowadza się też kobieta.
- Młoda. - Tak.
- I modna. - Miała odkryte ramiona.
Wzrok mi latał.
Patrz na ramiona.
- Bardzo dobrze. - Prawda?
To uprzejme.
- Po to je odkryła. - Właśnie.
I skończyło się:
Emika oraz Tupas są razem i wyprowadzili się.
Co sądzicie o rozmowie z poprzedniego dnia?
Pomiędzy nią a Szefem?
Tak, lub Tatuśkiem.
Rzuciła, że może między nimi zaiskrzyć.
- To było świetne. - Nie?
Taka właśnie jest Emika.
- Pasuje jej to. - Ale odeszła.
- Tak... - To koniec.
Zwykle nie mówi się tak przy partnerze.
- Na samym początku. - Właśnie.
- Robi się niepewny. - Emika da radę.
- Świetnie. - Uwielbiam ją.
- Pasuje jej to. - Chciałabym więcej.
To tym lepsze, że po części prawdziwe.
- Brutalnie szczere. - Tak.
Szef był na randce.
- Tak. - Na owocach morza.
Kobiety chyba niezbyt się nim interesowały.
- Nie ostatnio. - Dlatego mnie nie razi.
To bogaty dzieciak z Zushi.
- Dorastał w dobrobycie. - Właśnie.
Od tego zaczynał, a teraz ma własną firmę.
Dopiero zaczyna być pewny siebie.
- W miłości. - No tak.
Bardzo uważnie mówi o pracy.
Prawie jakby recytował.
Brzmi jak facet z reklam w taxi.
Trochę tak.
- Jak reklama z BizReach. - Tak.
Aż dziw, że nie zachęca do działania.
„Exit pomoże ci odejść”.
„Exit...”
Ciężko określić mi klimat. Vivi dobrze się bawi.
- Nie wiem. - Coś się dzieje.
- Zgadzała się. - Chce wrócić do 23.00.
Prawda?
Chciała wiedzieć, kiedy skończą.
„Chcę wrócić wcześnie”.
Trochę go to zdziwiło i zaczął nerwowo szukać miejsca.
- „To 18.30?” - „Może być 18.00?”
Polubiłam Szefa.
- Już? - Tak?
Jest zabawny. Zawsze mnie rozbawi.
Co byś zrobiła, gdybyście mieszkali razem i popsułby termostat?
Siedziałby cały czerwony.
Włożyłabym mu kostki lodu do ust.
- Co? - Skąd to wzięłaś?
Traktujesz go jak naczynie?
Rzuciłby tylko: „Ale zimne”.
- „Strasznie”. - Opierałby się?
GODZINA 15.00
Halo?
Jestem nową uczestniczką.
Jasne.
- Proszę. - Dzięki.
Vivi!
- Co? - Zaczyna się.
- Co? - To już.
- Co? - Chodź tu.
- Cześć! - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Yume Yoshida. - Cześć, Yumi.
- „Yume”. - Yome?
- „Yume”, jak marzenie. - Jasne.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Miło mi. - Usiądź.
Wybacz za nieporządek.
- Siadaj. - Miło was poznać.
- Denerwuję się. Hana? - To ja.
- Miło mi. - Masz zimne ręce.
- Vivi. - Miło cię poznać.
- Ile masz lat? - Mam 24 lata.
- Tyle co ja. - Tak?
Co robisz?
Pracuję w firmie IT i dorabiam jako modelka.
MODELKA, LAT 24
- Praca biurowa i rozrywka? - Tak jest.
Pracujesz w biurze na pełny etat?
Tak, pracuję w dni, kiedy nie mam żadnych sesji.
Co robisz w biurze?
Tworzymy aplikacje i tym podobne sprawy.
- Gry też. - Super.
Jak długo tam jesteś?
Już cztery lata.
A w modelingu?
Trzeci rok.
Czemu zdecydowałaś się
- na Terrace House? - Co tu robię?
Mam już 24 lata, ale póki co
nie miałam jakichś większych celów lub marzeń.
Uwielbiam obie swoje prace,
ale nie byłabym zrozpaczona, gdybym miała rzucić modeling.
Nie mam jasnej ścieżki kariery.
Liczę, że to doświadczenie pomoże odkryć mi pasje.
- Chcesz znaleźć miłość? - Tak.
Chciałabym kogoś poznać.
Jakie lubisz osoby?
Lubię męskich facetów.
Współczujących
i naturalnych liderów.
Lubię, gdy nie są bierni.
Ciężko takich ostatnio znaleźć.
- Są raczej ulegli. - Prawda?
Rany!
Co?
- To nowy domownik? - Niemożliwe.
Jest zimno. Otworzę mu.
- Szaleństwo. - Boję się!
- Ja dotarłam... - Też tak było?
- ...z dwójką innych. - Halo?
- Jestem nowym domownikiem. - To on.
- Proszę. - Miałaś rację!
- Cześć. - Cześć.
- Witam... - Cześć.
- Hej.
- Witaj. - Wejdź.
- Przyniosłem ciasto. - Dzięki!
- Super. - Ja nic nie mam.
Shion Suzuki.
- Shun? - Shion.
- Shion? - Tak.
Mam 22 lata.
- Od tego roku? - Nie, skończę 23.
My mamy 22, 23 i 24 lata.
- Zimno, co? - Bardzo.
Później spróbuję.
- Wygląda pysznie. - Tak.
Co robisz?
Jestem studentem.
I modelem.
- Na uniwersytecie? - Tak.
Uczę się i pozuję.
STUDENT, LAT 22
- Co studiujesz? - Ekonomię.
Jaki jest twój typ... Masz dziewczynę?
Nie mam ani dziewczyny, ani typu.
Chcę, by była wrażliwa i praktyczna.
Jasne.
Miałeś już dużo dziewczyn?
- Trzy. - Jasne.
Ale nie byłem w oficjalnym związku.
Któraś z nich była starsza?
Nie.
Nie wiem, czemu tak pomyślałam.
Tak mi się wydawało.
Chodziłem z rówieśniczkami, ale wolę starsze.
Wolisz starsze kobiety?
A ty, Yume? Ilu miałaś chłopaków?
Około dziewięciu.
- Jestem naprawdę bezpośrednia. - Tak?
Otwarcie mówię, że chcę z kimś chodzić.
Zapraszam go.
- Inicjuję randkę... - Naprawdę?
Tak, jestem bezpośrednia.
Rozumiem.
Lubicie gotować?
- Nie gotuję. - Dobrze.
- Ja też nie. - Rozumiem.
Kiedyś studiowałam.
Ale odeszłam po dwóch latach.
- Skąd jesteś? - Z Hokkaido.
- Hokkaido? - Serio? Skąd dokładnie?
Z Furano. Wiecie, gdzie to jest? To wioska.
Jak długo jesteś w Tokio?
Przeprowadziłam się, mając 21 lat.
- Rozumiem. - W Furano chodziłam do liceum.
Potem mieszkałam w Sapporo.
- A potem w Tokio. - Rozumiem.
Mieszka z nami jeszcze dwóch chłopaków, ale wyszli z domu.
- Rozumiem. - Powinni niedługo wrócić.
Jeden z nich jest komikiem.
- A drugi... - To CEO.
- Co? - CEO, czyli...
- ma swoją firmę? - Mam przeczucie...
- Pasują do siebie. - Ona i Szef?
Też tak myślę.
- Chętnie go poznam. - Pomyślałam to samo.
Ile ma lat?
- Tak. - Chyba 30? Albo 31?
- Jest trochę starszy. - To Szef.
Chcesz zobaczyć swój pokój?
Chętnie.
Co dzisiaj porabiacie?
Miałam właśnie wychodzić.
- Teraz? Musisz wyjść? - Tak.
- Muszę iść. - Dzięki za pomoc.
W samą porę.
- Tak, chciałam zobaczyć chaos. - Tak.
- Dzięki, Hana. - Nie ma sprawy.
Też muszę wyjść około 17.00.
- Dokąd? - Idę na nagranie na żywo.
Właściwie biorę w nim udział.
- Tam idę. - Rozumiem.
Pewnie późno wrócę.
To tu. To łóżko chyba jest wolne.
- Dobrze. - Tu chyba śpi Szef.
- Czyli to moje? - Tak.
- Wielkie dzięki. - Tak wygląda...
pokój chłopaków.
Rozpakuj się na spokojnie.
- Dziękuję. - Niezły tu bałagan.
- Nie ma sprawy. - Nie przeszkadza ci to?
- Nie bardzo. - Wiadomo.
To wszystko chyba jest Kaia.
- Nie ma problemu. - Dobrze.
- Jeszcze raz, dzięki. - Pewnie.
Chłopaki mają bałagan.
- Serio? - Brudasy.
Szkoda mi go. Wszędzie są rzeczy Kaia.
Chcesz zobaczyć nasz pokój?
Chętnie.
Wezmę to, bo jest ciężkie.
- Nie, jest lekkie. - Na pewno?
Lżejsze niż większość walizek, które...
- Nosisz? - Tak.
- Dziękuję! - Ma rączkę z boku?
Tak. Dziękuję!
To tutaj.
- Ładnie! - W tej chwili...
- Które jest wolne? - To łóżko.
- To na dole? - Tak, możesz je zająć.
Super, dzięki.
Nie poznałaś chłopaków.
- Racja. - Nie wiesz jacy są.
Zgadza się.
- Wolisz starszych facetów? - Tak.
Ty i Szef spodobacie się sobie.
- Tak sądzisz? - Tak.
- Na pewno. - Tak.
Spodobasz mu się.
Pasują do siebie.
Chętnie go poznam.
Kiedy wróci do domu?
SESJA – YUME SIŁOWNIA – VIVI
- Jaką chcesz pizzę? - Może hawajską?
- Hawajska...To ta tropikalna? - Spoko.
- Jest z ananasem. - Tak.
Co robisz na co dzień?
Przede wszystkim...
trzy razy w tygodniu mam uczelnię.
- Kończysz studia? - Tak.
- Czyli masz mało zajęć? - Tak.
Poza tym,
marzę o byciu aktorem, więc chodzę na kurs.
Jak długo?
Dopiero od miesiąca.
Rozumiem.
Dlaczego chcesz być aktorem?
Początkowo chciałem mieć typową pracę po studiach.
W jakiej branży?
W biurze podróży, bo lubię podróżować.
- Naprawdę? - Tak.
Taki był plan na początku.
Ale...
Czas leci, więc zdecydowałem się wziąć udział w castingu na modela.
- Wygrałem główne miejsce. - Super.
I skupiłem się na modelingu i aktorstwie.
- Walki muszą być trudne. - Moje walki?
Oglądałeś kiedyś?
W liceum wkręciłem się w WWE.
Widziałem ich na żywo, kiedy byli w Japonii.
Tak? Ja też.
- Chodzę co roku. - Naprawdę?
- Znasz się na wrestlingu. - Tak.
Ostatnio wraca do łask.
Tak, jest na niego moda.
- Jest pizza. Ale szybko. - Racja.
- Smacznego. - Smacznego.
Pyszna.
- Tak, pycha. - Co nie?
Bardzo dobra.
- Cześć! - Wróciłem.
- Kai! Cześć. - Wróciłem.
Kim jesteś?
Nazywam Shion Suzuki.
- Shion Suzuki? - Shion Suzuki?
- Chłopaki... - Ale się zgraliśmy.
Ile masz wzrostu?
- Mam 185 cm. - Wysoki jesteś.
- A ty, Kai? - Około 180 cm.
- Serio? - Tak.
Wszyscy tutaj są wysocy.
Ja też mam 180 cm wzrostu.
- Jesteś modelem? - Aktualnie...
zajmuję się modelingiem.
- Dla magazynu? Którego? - Tak.
- Nazywa się Fine Boys. - Rany...
- Hej, Szefie... - Co?
Co? Przerażasz mnie.
- O co chodzi? - Podrywasz go?
Nie, głuptasie.
Coś się stało?
Nowa laska jest w twoim typie.
- Serio? - Tak.
- Jest w domu? - Na górze?
Nie, jest w pracy.
- Spoko. - O tej porze?
- Ciekawe. - Pracuje w biurze.
Jest szczupła
- i ma duży biust. - Serio?
- Śliczna. - Wiesz, że lubię cycki?
Lubisz cycki?
Wyglądasz na takiego.
Nie mówiłem ci o tym.
- Takim nie można ufać. - Skąd wiesz?
- Nie mówiłem o tym. - Nie można wam ufać.
Mam teraz wysokie oczekiwania.
- Mam przeczucie... - To niebezpieczne.
Yume ma spory biust, co nie?
- Są duże. - Jest piękna.
- Serio? - Ma idealną figurę.
Oby szybko wróciła do domu.
Ma wrócić po północy.
- Zobaczysz ją jutro. - Pracuje późno.
Ciekawe.
Podoba ci się któraś z nich?
- Z tej trójki? - Tak.
Na początku spodobała mi się Yume.
Serio? Jesteśmy rywalami.
- Rywalami? - Chociaż jej nie widziałem.
A jak z wami?
Jak je oceniasz, Kai?
- Nie widziałem Yume. - Oprzyj się na tym, co wiesz.
- Na bazie tego, co usłyszałeś. - Plotek?
- Na pierwszym miejscu Hana. - Super.
- A ty, Szefie? - Ja...
Yume.
Z powodu?
Z powodu biustu.
Nigdy nie byłem w pokoju zabaw.
Oglądacie z nami?
Nie ma cię jeszcze w tym odcinku.
- Masz miejsce? - Obejrzę.
- Nawet bez siebie? - Tak.
No to lecimy. Kto to?
To Tupas!
- Tęsknię za nim. - Tupas!
- Gadaliśmy przez telefon. - Tak?
- „Zgram ci kopię”. - „Zgram ci DVD”.
- Tupas jest najlepszy. - Tęsknię za nim.
- Poważny w pracy. - Miło byłoby się z nim spotkać.
- Zaplanujmy kolację. - Wygląda super, gdy pracuje.
Dokąd idziesz?
Do łazienki.
- Nie wytrzymasz? - Nie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
NAGRANIE – YUME
- Wróciłam. - Witaj.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Wprowadziłam się dzisiaj.
- Nazywam się Yume Yoshida. - Yume?
- Miło mi, jestem Niino. - Wzajemnie.
Masz jakąś ksywkę?
Tak, mówią na mnie Szef, ale niezbyt to lubię.
Mówili, że jest tu właściciel firmy.
- Tak, to ja. - Słyszałam.
- Taką mam ksywę, ale... - Nie lubisz jej?
Nie. Niino albo Toshiyuki, jak wolisz.
Dobrze.
- Daj znać, gdy zdecydujesz. - Zastanowię się.
- Pokombinuj z „Toshiyuki”. - Toshi...
- Toshikun? - Świetne.
- Podoba ci się? - Brzmi super.
Czym się zajmujesz?
Mediacją rezygnacyjną.
- Gdy ktoś chce odejść... - Wyręczasz go?
- W skrócie. - Zajmujecie się procesem?
Pomagamy ludziom przez to przejść.
Rozumiem.
Chcesz usiąść? Napijesz się czegoś?
- Nikogo tu nie ma. - Oglądają Terrace House.
- Rozumiem. - Jest nowy odcinek.
Nie oglądasz?
Miałem jeszcze trochę pracy.
No proszę, dlatego jesteś Szefem.
- Pijesz alkohol? - Tak.
Chcesz piwko na koniec dnia?
- Chętnie. - Super.
- W butelce? - Jasne.
- Nie pijesz? - Mam słabą głowę.
- Ja też, zaraz się czerwienię. - Serio?
- Może potem wypiję. - Dobrze.
- Przetrwaliśmy ten dzień. - Zdrówko.
- Ktoś kupił butelki? - Tak.
- Skąd jesteś? - Z Hokkaido.
- A ty? - Z Kamakury.
Czym się zajmujesz?
Biuro jest moją firmą.
- To znaczy pracuję w biurze. - Jasne.
Działamy w sektorze IT.
- Mam doświadczenie w IT. - Tak?
- Jaka branża? - Cyberbezpieczeństwo.
- Rozumiem. - Wcześniej w Recruit.
- To duża firma. - Tak, jest znana.
- Pracowałem w dużych firmach. - Jasne.
- Od której pracujesz? - Od 10.00.
- Wcześnie. - A ty?
- Kiedy chcę. - Bo jesteś szefem?
Tak, mogę wybierać.
Ale też wychodzę około 10.00.
- Możemy razem jeździć. - Tak.
- Macie tygodniowe spotkania? - Fajny pomysł.
- Przyzwyczaiłaś się do domu? - Jeszcze nie.
- Przyjechałam po południu. - Wezmę łyka.
Przyjechałam około 15.00.
Ale musiałam od razu wyjść na nagranie.
Nie miałam czasu na rozmowę.
Rozumiem. Kręciłaś program?
Tak, zgadza się.
Co chcesz osiągnąć w programie?
- Moje cele? - Albo co chcesz tu robić.
- Chcę świętować Boże Narodzenie. - Impreza świąteczna może być fajna.
- Zwykle nie mam okazji. - Ja też.
- Zaplanowali imprezę. - Super!
Nie mogę się doczekać.
Spędzałaś święta z partnerami?
- Kiedyś? - Tak.
- Wiadomo.
- Masz kogoś teraz? - Nie.
- Jak długo jesteś sama? - Sześć miesięcy.
Dlaczego zerwaliście?
- Chciał kontrolować moje życie. - Ten typ, co?
- A ja lubię niezależność. - Rozumiem.
Spędzać czas z przyjaciółmi.
Tak, lubię się spotykać z nimi.
Nie chcę, żeby moje życie zmieniło się, gdy mam faceta.
Rozumiem. Twój najdłuższy związek?
- Niedługi. Około półtora roku. - Półtora roku?
- To krótko? A twój? - Nie tak długo.
Około dwa i pół roku.
Tylko rok różnicy.
- Podobnie. - Półtora to krótko.
- Rok robi różnicę. - Chyba tak.
- Obserwują nas. - Co?
Uważnie obserwujecie.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Witaj w domu. - Wróciłam.
- Już koniec? - Tak.
- Koniec - Było super.
- Chciałem zobaczyć. - Cześć, jestem Kai.
- Yume Yoshida. - Miło cię poznać.
- Wzajemnie. - Kai?
- Tak. Ile masz lat? - Mam 24 lata.
- Wyglądasz dojrzale. - Tak?
Gdzie magnes Ryo?
- Nie wiem. - Ja też.
- Zginął. - Ryo?
Uciekł.
- Kiedyś tu mieszkał. - Rozumiem.
- Miałaś z nim magnes. - Ktoś go wyrzucił?
- Oby nie. - Wciąż jesteś zakochana.
- Tak, nadal. - Spać mi się chce.
- Fajnie, że jesteś szczera. - Oboje się lubimy.
- Tak? - Chyba, nie wiem.
Super. Podziwiam cię, że w to wierzysz.
Macie zdecydować do świąt?
Taki jest plan.
- O czym? - O...
- Kierunku ich relacji. - Rozumiem.
- Czy o nim zapomnisz? - Czy będziemy razem.
Jest na to szansa?
- Co? - Chyba tak.
- Serio? - Kto wie?
Nie wiem. Czas spać.
Powinniśmy iść spać.
Obleśne!
Straszne! Widziałaś to, Mei?
Masakra.
- Scena jak z horroru. - Intensywna.
Ostatnio uznaliśmy, że jest nudny. Teraz jest przerażający.
Niezła zmiana.
To, ile razy pił z jej butelki,
- było przesadzone. - Nie zniosłabym tego.
Ale wstyd. Wkurzyłoby mnie to.
Też bym tego nie zniosła. Przesada.
- Właśnie. - Akcja z butelką to przesada.
Znają się od dziesięciu minut.
Poza tym, widzieliście?
Objął ustami cały otwór.
- Obleśne. - Nie położył ust na brzegu,
a zakrył buzią cały otwór.
Dlaczego tak, Szefie?
Gdy przyszli inni, był ostrożniejszy
i brzeg wisiał nad jego ustami.
Na końcu już wcale nie dotykał jej ustami.
- Widzieliście to? - Na końcu, tak?
Zbliżanie butelki do ust to dla niego ważna sprawa.
- Straszne. - Porywająca scena.
Obym nie miała przez nią koszmarów.
- Możesz mieć, Torichan. - Możemy wrócić do tej sceny?
- Chcesz to oglądać? - Wymianę butelki?
- Możemy? - Trudno na to patrzeć.
- Proszę bardzo. - Oto i on!
Objął ustami końcówkę?
Calusieńką!
Dlaczego całą, Szefie?
- Zakrył ją całą ustami. - Tak!
Jeszcze raz.
Zobaczmy to.
Zróbmy powtórkę.
- No i leci. - Szefie, nie!
Trochę piwa wróciło do butelki.
- A teraz ledwo dotyka. - Dobry Boże!
Przy ludziach nie dotyka końcówki.
Unosi ją.
Dawno nie widziałam czegoś tak strasznego.
- Prawda? - Aż wszyscy krzyczą.
Mei jest ogromną fanką programu
i bardzo chciała odwiedzić nas w studio.
To prawda.
Byłaś gotowa na taki materiał?
Marzyłam nawet, żeby dostać się do domu.
- Serio? - Tak.
To niebezpieczne.
- Teraz już nie ma szans. - Prawda.
- Nie powinnaś. - Już mi przeszło.
Szef pewnie podałby ci wiele butelek piwa.
- Proszę bardzo, Mei. - Proszę.
Wzięłabyś łyka, a potem on przejąłby butelkę.
- Okropne. - Jezu.
Straszne doświadczenie.
Proszę, przestań.
Obracał nią, jakby dmuchał szkło.
Co ty wyrabiasz?
- Rzeźbi we szkle? - Zręczny z niego gość.
- O Boże... - Yume jest po prostu
prześliczna.
Kai cieszył się, gdy ją poznał.
- Dobrze dla niego. - Shion też.
A gdyby Shion przejął inicjatywę?
- Potrafi? - Nie wiem.
Nie możemy skupić się na nikim innym niż Szef.
- Skradł odcinek. - Tak.
- Narodziła nam się gwiazda. - Właśnie.
Czekałem na ten moment.
To było szokujące.
- Cieszę się, że jest. - Niezły podrywacz.
GODZINA 1.30
Ma świetny potencjał.
Poważnie.
Ubrała obcisłą bluzkę w pierwszy dzień.
- W dodatku białą. - Tak.
- Podkreśla... - Każdą krągłość.
- Wmurowało mnie. - Mnie też.
Ile dałbyś jej punktów?
- Chcesz punktacji? - Pomyślmy...
- W 100% spełniła oczekiwania. - Nawet przebiła.
Gdyby była wołowiną, dałbym jej A5.
No to masz teraz jasny cel.
- Zobaczymy. - Jutro spróbuj...
- kabedon. - Świetny plan.
Miała już dziewięciu chłopaków.
- Przyciąga uwagę. - Przywykła do tego.
- Bądź odważny, a się wyróżnisz. - Racja.
- Wiesz, co mówisz. - No wiesz...
- Przebywam z chłopakami całe życie. - Rozumiem.
Jeśli będzie szansa, spróbuję.
Przyprę ją do muru i zrobię jej kabedon.
„Dokąd się wybierasz?”
Najważniejsza jest możliwość.
„Pójdziesz tam ze mną, nie?”
- I gotowe. - Nieważne, dokąd.
Co sądzisz o chłopakach?
Nie rozmawiałam z Kaiem, więc trudno powiedzieć.
Ale Shion...
jest nieśmiały i małomówny.
- Trudno go rozgryźć. - Zgadza się.
Ale jest bardzo przystojny.
Ma ładną twarz.
- Wygląda jak... - Gwiazda pop.
Tak.
A Szef?
Fajny facet.
Pasuje ci na partnera?
Jasne.
Wielu mnie interesuje.
Ale zakochuję się w garstce.
Myślisz, że mogłabyś...
się z nim całować?
Całować się?
Czy ja wiem?
Póki co.
Nie wykluczam.
O ile by mnie to nie odpychało.
A co z seksem?
Nie zrobię tego, jeśli kogoś nie kocham.
Poszłabyś z nim na randkę?
Ledwie go poznałam.
Chcę go lepiej poznać.
- Czyli jest szansa. - Tak.
Napisy: Krzysztof Zając